أحمد بن مرتضى

هو السیّد أحمد بن مرتضى المرعشی  ، الاصفهانی  ، المتلقب فی شعره بنیازی  .من مشاهیر شعراء إیران فی أواخر العصر الصفوی  ، وکان ابن اخت وصهر السلطان شاه طهماسب الصفوی الثانی  .توفی سنة 1187هـ  ، وقیل سنة 1188هـ  .

له (دیوان شعر) 

ومن شعره :

فغان زین دل که دائم در فغان است***دلست این یا دراى کاروان است

مراهست آشیان در گلشن اما***در آن گلشن که گلچین باغبان است

گلستان خوش چمن دلکش دریغا***که از پى آفت باد خزان است

میان ماه ما وماه گردون***تفاوت از زمین تا آسمان است

پرى پنهان زمردم آنچنان نیست***که از من آن پرى پیکر نهان است

وله أیضاً :

تیغ خونریزى است آه بیگناهان آه اگر***وقت کشتن فرصت آهى دهد قاتل مرا

وله أیضاً :

دل اهل دیارى خوش که دارد چون تویارى خوش***که از یک یار خوش گردد دل اهل دیارى خوش

المراجع :

الذریعة ج9 قسم 4 ص1240  ، مجمع الفصحاء (فارسی) 6/1035 و1036  ، ریحانة الأدب (فارسی) 6/274  ، روز روشن (فارسی) ص857 ـ 859  ، لغت نامه دهخدا (فارسی) 48/979 و980  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص622 وص623  .