إسماعیل

هو إسماعیل الیزدی  ، المتلقّب فی شعره بـ (ذبیحی)  .عالم من أهل یزد  ، وکان عارفاً بالاسطرلاب والعلوم الغریبة  ، وکان کاتباً  ، شاعراً  .عاصر السلطان حسین الصفوی  ، وحظی لدیه  ، وتصدر للکتابة لحسن غبغب حاکم یزد  ، وبأمره نظم مثنویة (نرگسدان)  .

توفی فی یزد سنة 1160هـ  ، وقیل سنة 1150هـ  .

له (دیوان شعر)  ، ومن شعره فی الامام الحسین (علیه السلام) :

اى گردنم اسیر کمند تو یا حسین***جان فداى سم سهند تو یا حسین

ومن شعره أیضاً :

مرغ دلم زبیضه نیاورده سر برون***اول سراغ خانه صیاد مى کند

سلطان عشق سلطنتش نوع دیگراست***ملکى که گیرد از ستم آباد مى کند

المراجع :

الذریعة ج9 قسم 2 ص338  ، ریحانة الأدب (فارسی) 2/256 و257  ، تاریخ یزد لآیتی (فارسی) ص289 و290  ، فرهنک سخنوران (فارسی) ص216  .