هو أمان الله بیگ الشیرازی  ، الزنگنه  ، المتلقّب فی شعره بنظیر  .من مشاهیر شعراء شیراز فی القرن الثالث عشر الهجری  .کان یعتاش على الکتابة  ، وله (دیوان شعر)  .توفی سنة 1226هـ  .

من شعره :

مگر آن سرو چمان سوى چمن میآید***کز چمن رائحه مشک ختن میآید

شوخ عاشق کش من اینهمه بى باک مباشد***که هنوز از لب تو بوى لبن میآید

وله أیضاً :

فتادم در قفاى طفل شوخى آن قدر کآخر***شدم دیوانه وطفلان فتادند از قفاى من

وله أیضاً :

من کجا لایق آن دست وکمان بودم لیک***بر من این تیر تو نشناخته انداخته اى

وله أیضاً :

برون نمیرود ار حرفى از میانه ما***چنانکه غیر نداند بیا بخانه ما

المراجع :

الذریة ج9 قسم 4 ص1212  ، دانشمندان وسخن سرایان فارس (فارسی) 4/690  ، ریحانة الأدب (فارسی) 6/216  ، مجمع الفصحاء (فارسی) 6/1089 لعنت نامه دهخدا (فارسی) 48/614  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) 611  .