هو سلطان محمد الصدقی  ، الاسترابادی  ، الکاشانی  .من کبار علماء وادباء ایران فی القرن العاشر الهجری  .کان شاعراً ماهراً معاصراً للسلطان شاه طهماسب الصفوی  ، واشتهر فی عصره  .له کتاب (شرح المطالع)  ، و(دیوان شعر)  .توفی فی شهر رجب سنة 952 هـ بمدینة کاشان  .

من شعره  :

خطى ایست بر کتابه این دبر دیر پا***کاسوده زیست آنکه رضا داد بر قضا

فارغ زموج خیز حوادث کسى نشست***کو بر فراز قاف قناعت گرفت جا

خوشتر زچتر شاهى وغوغاى خسرویست***خشتى که زیر سر بفراغت نهد گدا

غافل زخاصیت نبود گرد کوى فقر***بیهوده گرد از پى تحصیل کیمیا

زاهد که گشت سایه صفت همنشین خلق***بیگانه خداست مشو با وى آشنا

عریان تنى که زهد فروشیست بر تنش***دام فرید خلق بود نقش بو ریا

المراجع:

أعیان الشیعة 7/276  ، الذریعة ج 9 قسم 2 ص605  ، ریاض العلماء 2/454  ، هفت اقلیم (فارسی) 3/115 و116  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص335  ، لغت نامه دهخدا (فارسی) 32/179  .