شاه شجاع

هو أبو الفوارس جلال الدین شاه شجاع ابن مبارز الدین محمد بن مظفر  بن منصور بن پهلوان حاجی الکرمانی  ، الخوافی  ، الخراسانی  .ثانی ملوک آل المظفر حکام یزد وکرمان والعراق وفارس  ، وکان ادیباً  ، جلیل القدر  ، شجاعاً  ، شاعراً  ، حافظا للقرآن  .

کان جده من خواف بخراسان  ، ولد سنة 733 هـ  .

تولى الحکم بعد وفاة أبیه سنة 761 هـ  ، وقیل سنة 759 هـ  ، وکانت أیامه مشحونة بالانتفاضات والعصیان والحروب  .

فی التاسعة من عمره حفظ القرآن الکریم مع تفسیر آیاته  ، ونظم الشعر باللغتین العربیة والفارسیة  ، وله (دیوان شعر)  .

عاصره الشاعر المعروف حافظ الشیرازی ومدحه فی شعره  .

توفی سنة 786 هـ  ، ومن شعره  :

منم آنکس که اوج همت من***رفعت چرخ مختصر داند

گرنهد برسر سپهر قدم***پایه خویش بى خطر داند

هر چه أز عقل کل نهفته بماند***شکر ایزد که سر بسر داند

پنجه در پنجه قضا فکند***بر نپیجد خود این قدر داند

چون ببخشد دو عالم أز سرذوق***حاصل هر دو ما حضر داند

کى فرود آورد بدنیاسر***آنکه أحوال خشک وترداند

وله أیضاً  :

جان در طلب وصل توشیدائی شد***دل در خم گیسوى تو سودائى شد

اندر طلب وصال تو گرد جهان***بیچاره دلم بگشت وهر جائى شد

المراجع  :

الذریعة ج 9 قسم 2 ص449  ، هفت اقلیم (فارسی) 2/174 و175  ، مجمع الفصحا (فارسی) 1/68 و69  ، شاهان شاعر (فارسی) ص146 ـ 171  ، فرهنگ معین (فارسی) 5/887 و888  ، شد الازار 456 ـ 459  ، حبیب السیر (فارسی) ج 3 ص294 ـ 316  ، دائرة المعارف الاسلامیة 13/137 ـ 139  ، طبقات الأولیاء ص229 وص244 وص360  ، لغت نامه دهخدا (فارسی) 30/172  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص294  .