هو السید عبد الرسول بن محمد حسن  ، وقیل محسن بن زین العابدین الحسینی  ، الزنوزی  ، الخوئی  ، المشتهر فی شعره بفنا  .من مشاهیر ادباء آذر بیجان  ، وکان کاتباً  ، شاعرا باللغتین الفارسیة والترکیة  .کان من أهل زنوز  ، وهی قصبة تابعة لتبریز  .

له (دیوان شاعر) بالفارسیة اکثره فی مصائب الامام الحسین (علیه السلام)  ، وله بالترکیة (دیوان شعر) اکثره فی الغزل  .

کان على قید الحیاة سنة 1263 هـ  .

من شعره فی رثاء الامام الحسین (علیه السلام)  :

باز این فغان وغلغله اندر زمانه چیست***این آتش زبان فنارا زبانه چیست

گفتا چونى نواکن وبر بینوا گذر***بنگر که سر ناله این در میانه چیست

بشنو زنى که تاچه حکایت کند ترا***أز گردش فلک چه شکایت کند ترا

وله أیضاً  :

چشمان نیم مست تو بیهوشى آورد***خمیازه ات خیال هم اغوشی آورد

رشکم کشد به زلف کجت هر که بنگرد***کاورا به شوق صحبت سر گوشى آورد

نازم به چشم مست تو کار باب هوش را***أز یک نظر به عالم بیهوشى آورد

المراجع  :

الذریعة ج 9 قسم 3 ص846 و847  ، دانشمندان آذربایجان (فارسی) ص302  ، ریحانة الأدب (فارسی) 2/390  ، تاریخ خوى (فارسی) ص256 ـ 260  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص455  ، طبقات أعلام الشیعة (القرن الثالث عشر) 2/730 و731  .