بهاء الدین

هو بهاء الدین المرغینانی  .من فضلاء وشعراء عصره  .کان من أهل مرغینان بنوا حی فرغانة ببلاد ترکستان  .عاصر السلطان قطب الدین أنوشتکین خوارزمشاه  ، وحظی لدیه  ، وصار من مداحیه  .توفی سنة 527هـ  ، وقیل سنة 537هـ  .

له (دیوان شعر)  ، ومن شعره :
اى زلف تابدار تو پیچیده بر قمر***وى لعل آبدار تو خندیده بر شکر

عمر بسر رسید وندیدم امید آنک***بینم رسیده مدت هجران تو بسر

گفتم نهان بماند راز غمت زخلق***خود این حکایتى است بهر جاى وکوى ودر

زین پس مرا در آتش هجران خود مسوز***وز سوز سینه من سرگشته کن حذر

وله أیضاً :

جرمم همین که جاهل وبد اصل نیستم***وامروز جاهلى وبد اصلى است معتبر

المراجع :

الذریعة ج9 قسم 3 ص1031  ، مجمع الفصحا (فارسی) 1/447 و448  ، ریحانة الأدب (فارسی) 1/293  ، لغت نامه دهخدا (فارسی) 11/397  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص90  .