جمال الدین

هو جمالا  ، أو جمال الدین الشیرازی  ، المعروف فی شعره بواله  .من أدباء وشعراء إیران فی القرن الحادی عشر الهجری  ، ومن مشاهیر خطَّاطی عصره  .تعلم فنون الخط على السیّد عماد القزوینی المتوفی سنة 1024هـ  . انتقل من شیراز إلى الهند واستوطنها  ، وتقرب من حکامها وامرائها وحظی لدیهم  ، ولم یزل بها حتى توفی  .

له (دیوان شعر)  ، ومن شعره :

گل روى تو مطلع عید است***شام زلف تو صبح امید است

زیر تیغ تو خواب من بردم***سایه تیغ سایه بید است

وله أیضاً :

میان گریه چو آهى کشم شود طوفان***زباد شورش دریا زیاد میگردد

المراجع :

الذریعة ج9 قسم 4/1255 و1256  ، ریحانة الأدب (فارسی) 6/298  ، دانشمندان وسخن سرایان فارس (فارسی) 4/779  ، تذکره نصر آبادی (فارسی) ص288  ، لغت نامه دهخدا (فارسی) ج49 ص102  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص642  .