الحسن

هو الحسن  ، وقیل محمد حسن الکاشی  ، الآملی  ، الملقب بأحسن المتکلمین  .من مشاهیر علماء وادباء ایران  ، وکان شاعراً فاضلاً  ، محققاً  ، مدققاً  ، کاتبا  ، عظیم الشأن  ، جلیل القدر  ، ومن أعیان عصره  .کان کاشانی الأصل  ، ولد بآمل طبرستان ونشأ وتعلم بها  .

عاشَ أیام عصرالسلطان محمد خدابنده ایلجایتو  ، ومعاصراً للعلامة الحلّی  .

عاش إلى أواخر المائة السابعة أو أوائل المائة الثامنة الهجریة  ، وتوفی فی سلطانیة  ، وقیل بمدینة الکاظمیة فی العراق  .

من آثاره کتاب (الانشاء)  ، و(دیوان شعر)  ، وسبع قصائد فارسیة فی مدح الامام أمیر المؤمنین (علیه السلام) تدعى (هفت بند ملا حسن کاشى) من شعره فی مدح الامام أمیر المؤمنین (علیه السلام) :

شمار جود تو بر ناید ار شود بمثل***سپهر کیل وقضا عامل وقدر کیال

ستارگان فلک سربسر فرو ریزند***اگر برند زدیوان هیبت تو مثال

خرد زرفعت قدر تو قاصر است که نیست***بقدر قد تو اندازه قباى مقال

وله أیضاً :

من غلام حیدر وآنگاه مداحى غیر***خواجگان حشر کى معذور دارندم در این

آن حسن ناممم که اندر مدح داماد نبى***مى کند بر طبع پاکم روح حسان آفرین

وله أیضاً :

زبعد احمد مرسل امام حق شهى را دان***که هست از غایت عزت ثنایش ربعى از قرآن

کمالش در خیال عقل چون گنجد که تعظیمش***فزون از جنبش وهم است وبیش از حیز امکان

صفات ذات مشهورش زاصل قل تعالوا جو***جلال جود موفورش بخوان از سوره لقمان

المراجع :

أعیان الشیعة 5/231 و232  ، ریاض العلماء 1/308 ـ 310  ، الذریعة ج2 ص391 وج 9 قسم 3 ص899 و900 وج 15 ص303  ، روضات الجنات 2/268 و269  ، مجالس المؤمنین (فارسی) 2/626 ـ 641  ، روز روشن (فارسی) ص208 و209  ، ریحانة الأدب (فارسی) 5/32 ـ 34  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص161  ، لغت نامه دهخدا (فارسی) ج 19 ص603  ، طبقات أعلام الشیعة ج 3 (القرن الثامن) ص44  .