هو أبو محمد الحسن بن محمدالحسینی ، الغزنوی ، المنعوت بذی الشهادتین ومفخر اللسانین ، والمعروف بالسید الأشرف ، وهناک من سماه بالسید أشرف الدین أبو الحسن حسن بن الناصر العلوی .من مشاهیر ادباء الفرس فی عصره ، وکان شاعراً ، بلیغاً ، فصیحاً ، وله (دیوان شعر) .
دخل بغداد أیام السلطان مسعود ابن السلطان محمد بن ملک شاه السلجوقی ، فقربه إلى بلاطه واکرمه وأجل شأنه .
توفی سنة 548 هـ ، وقیل سنة 535 هـ ، وقیل سنة 536 هـ وقیل غیر ذلک .
من شعره :
از زلف تو باد گل سوارى آموخت***وز خط تو مشک مه نگارى آموخت
جان از سخنت بزرگوارى آموخت***وهم از دهن تو خورده کارى آموخت
وله مفتخرا :
داند جهان که قره عین پیمبرم***شایسته میوه دل زهرا وحیدرم
دریا چو ابر بارد گر آب شد زشرم***چون گشت روشنش که چو پاکیزه گوهرم
المراجع :
الذریعة ج 9 قسم 1 ص244 ، هفت اقلیم (فارسی) 1/318 ـ 324 ، راحة الصدور (فارسی) ص187 و193 و245 و246 و251 و275 ـ 277 ، تاریخ گزیده (فارسی) راجع فهرسته ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص160 . لغت نامه دهخدا (فارسی) 19/600 ، ریاض العارفین (فارسی) ص185 .
