حسین

هو حسین الاصفهانی  ، المشتهر فی شعره بمشرف  .من شعراء العصر الصفوی فی ایران  ، وکان مزاحاً  ، ظریفا  ، وتولى بعض المناصب کمباشرة الاصطبل  .له (دیوان شعر)  ، وخمس مثنویات  .

من شعره  :

ابلیس که گشته در بدى افسانه***بیچاره سگى است بر در جانانه

گر بیند اهل وآشنا مانع نیست***مانع شود آنرا که بود بیگانه

وله أیضاً  :

اگر عاقلى بخیه بر مو مزن***بجز پنبه بر نعل آهو مزن

سوى مطبخ افکن ره کوچه را***منه در بغل آش آلوچه را

که نعل از تحمل مربا شود***بصبر آسیا کهنه حلوا شود

زافسار زنبور وشلوار ببر***قفس میتوان ساخت اما بصبر

المراجع  :

الذریعة 7/265 وج 9 قسم 3 ص 1048  ، روز روشن (فارسی) ص925 وفیه اسمه  : خواجه هدایة الله الرازی  ، ریحانة الأدب (فارسی) 5/318  ، لغت نامه دهخدا (فارسی) 44/489  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص543  ، مجمع الفصحا (فارسی) ج 2 قسم 1 ص79  .