هو السید قوام الدین حسین ابن صدر الدین علی الشیروانی ، المشتهر فی شعره بقوام وأحیاناً بذی الفقار .من مشاهیر علماء وادباء ایران فی القرن السابع الهجری أیام الدولة الخوارزمشاهیة ، وکان متکلماً فاضلاً ، شاعراً ملماً بفنون الشعر وصنوفه ، ویقال عنه بانه کان أشعر شعراء الفرس ، وکان حسن الخط .
له (دیوان شعر) ، وقصیدة سماها (مفاتیح الکلام فی مدایح الکرام) ، تتضمن مدائح فی الوزیر شروانشاه محمد الماستری والأتابک الأعظم یوسف شاه لر حاکم خوزستان .
توفی فی تبریز سنة 679 هـ .
من شعره فی مدح الماستری :
چمن شد از گل صد برگ تازه لبروار***بهار یافت بهارى زباد در گلزار
نهال چون قد دلبر چنان شود در رقص***بسان فاخته چون بیدلان بنالد زار
ارم زروى تناسخ به بوستان آید***خزان خزان چو در آید بباغ باد بهار
وله أیضاً :
بوستان بر سرو دارد آن نگار دل ستان***آن نگار دلستان بر سرو دارد بوستان
گلستان باشد شگفته بر صنوبر بس عجب***بر صنوبر بس عجب باشد شگفته گلستان
المراجع :
الذریعة ج 9 قسم 2 ص339 و340 ، ریحانة الأدب (فارسی) ج 2 ص267 و268 ، دانشمندان آذربایجان (فارسی) ص153 ـ 155 . لغت نامه دهخدا (فارسی) ج 24 ص87 و88 ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص218 .
