حسین

هو حسین ابن غیاث الدین محمد المشهدی  ، المشتهر فی شعره بثنائی  .من ادباء وشعراء ایران فی القرن العاشر الهجری  ، ومن مداحی الأئمة الأطهار (علیهم السلام)  .کان من أهل مشهد الرضا (علیه السلام) بخراسان  .رحل أیام السلطان اکبر شاه الهندی الى الهند  ، وحظی لدیه  ، ولم یزل بها حتى توفی بلاهور سنة 996 هـ  ، ونقلت جنازته إلى مشهد الرضا (علیه السلام) ودفن هناک  .

له (دیوان شعر)  ، ومن شعره  :

در روش حسن وناز هست کسى خوش نما***غمزه بطرز ستم عشوه برنگ جفا

إلى أن یقول  :

ماه شفاعت ضیا مهر هدایت فروغ***نقد على ولى شاه خراسان رضا

وله أیضاً  :

روزیکه وقف روى تو کردم نظاره را***دیدم بدامن این جگر پاره پاره را

وله مجموعة من الرباعیات منها  :

لبهات بگفتن چو شکربار شوند***زنهار چنان مکن که بیکار شوند

ترسم که زهم جدا نگردند اگر***از لذت یکدگر خبر دار شوند

وله الرباعیة التالیة  :

اى مایه ناز جمله کار تو خوش است***مانند بهار روزگار تو خوش است

ناخوردن وخوردن مِیَت هر دو نکوست***چشم تو ومستى وخمار تو خوش است

المراجع  :

الذریعة ج 9 قسم 1 ص185  ، مطلع الشمس (فارسی) 1/715  ، لغت نامه دهخدا (فارسی) 15/47  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص123  ، هفت اقلیم (فارسی) 2/269 ـ 273  ، ریحانة الأدب (فارسی) 1/373  . فرهنگ شاعران زبان پارسى (فارسی) ص137 و138  .