هو رجب علی التبریزی ، الاصفهانی ، المشتهر فی شعره بواحد .من مشاهیر علماء وادباء ایران فی العصر الصفوی ، وکان عارفاً ، فاضلاً ، شاعراً .تتلمذ على الملا صدرا الشیرازی ، وتخرج علیه جماعة من الفضلاء عاصر الشاه عباس الصفوی الثانی ، وکان یعزه ویکرمه ، وعین له داراً فی شمس آباد خارج اصفهان .
تولى سنین عدیدة التدریس فی مدرسة الشیخ لطف الله ، وله (دیوان شعر) ، ورسالة (کلید بهشت) .
توفی باصفهان 1008 هـ .
من شعره :
اى آنکه براى تست راى همه کس***واى آنکه توئى مرا بجاى همه کس
در پاى تو افتاده ام دستم گیر***کوتاه کن از میانه پاى همه کس
وله أیضاً :
واحد که چو آتش بسرت مى گردد***گر خاک شود خاک درت مى گردد
گر آب شود روان بسوى تو شود***ور باد شود گرد سرت مى گردد
وله أیضاً :
واحد که بکوى دوست منزل دارد***غم نیست اگر غم تو در دل دارد
پیوسته به تعمیر بدل مشغول است***بیچاره همیشه دست در گل دارد
المراجع :
الذریعة ج9 قسم4 ص1247 . ریحانة الأدب (فارسی) ج6 ص285 . ریاض العلماء ج2 ص283 - 285 . روز روشن (فارسی) ص862 وص863 . دانشمندان آذربایجان ص390 . تذکره نصرآبادى (فارسی) ص154 . لغت نامه دهخدا (فارسی) ج49 ص31 . فرهنگ سخنوران (فارسی) ص637 . تذکره ریاض العارفین (فارسی) ص237 . طبقات أعلام الشیعة ج5 (القرن الحادی عشر) ص215 وص216 .
