سراج

هو أبو عمرو سراج الدین بن المنهاج السمرقندی  ، اللاهوری  ، الملقب بصدر جهان  ، المشتهر فی شعره بسراج  ، وقیل فی اسمه  : منهاج الدین بن سراج الدین  .عالم  ، أدیب  ، شاعر  ، مؤلف  .ولد بلاهور وسکنها  ، وقیل نشأ بسمرقند  .تولى القضاء من عهد شمس الدین التتمش الى عهد ناصر الدین محمود المتوفى سنة 665 هـ  .

له (دیوان شعر)  ، وله کتاب (طبقات ناصری)  .

من شعره  :

آن دل که زهجر دردناکش کردى***از هر شادى که بود پاکش کردى

از خوى تو آگهم که ناگه ناگه***آوازه درافتد که هلاکش کردى

وله أیضاً  :

دل را برخ خوب تو میل افتاد است***جان دیده بر امید لبت بگشادست

چشم آب زن خاک درت خواهد بود***گر عمر وفا کند قرار این داد است

المراجع  :

الذریعة ج9 قسم2 ص437 وج15 ص152 وص153  . لغت نامه دهخدا (فارسی) ج28 ص399  . هفت اقلیم (فارسی) ج1 ص338  . ریحانة الأدب (فارسی) ج3 ص6  . فرهنگ سخنوران (فارسی) ص264  .