نعیمی

هو السید شاه فضل التبریزی  ، الشیروانی  ، المشهدی  ، المشتهر فی شعره بنعیمی  .من أکابر الصوفیة  ، وکان عالماً  ، فاضلاً  ، حکیماً  ، عارفاً  ، متضلعاً فی العربیة والجبر وغیرها من العلوم  ، أدیباً شاعراً  ، مؤلفا  .کان یقیم فی شیروان  ، وکان معاصراً لشاهرخ میرزا والأمیر تیمور  .

احضر أمیران شاه بن تیمورلنگ من شیروان وأمر بقتله فی السادس من ذی القعدة سنة 796 هـ  ، وقیل سنة 798 هـ  .

له من الکتب  : (جاودان نامه بزرگ)  ، و(جاودان نامه کوچک)  ، و(نوم نامه)  ، و(عرش نامه)  ، و(وصیت نامه)  ، و(محبت نامه)  .

من شعره  :

وجودم زمانى که پیدا نبود***بجز مظهر حق تعالى نبود

من آندم دم از زندگى میزدم***که در نفس مریم مسیحا نبود

وله أیضاً  :

در آرزوى تو گشتم بهر نشیب وفراز***ندیدم أز تونشانی ورفت عمر در از

بریده باد مرا شهپر کبوتر أوج***اگر زجان بهوایت نمى کند پرواز

المراجع  :

أعیان الشیعة 7/329  ، شهداء الفضیلة ص79 و80  ، الذریعة 5/77  ، لغت نامه دهخدا (فارسی) 48/639  ، دانشمندان آذر بایجان (فارسی) ص386 ـ 388  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص613  ، ریحانة الأدب (فارسی) 6/218 ـ 220  ، فرهنگ شاعران زبان پارسى (فارسی) ص570 و571  .