هو صادق بیگ أفشار التبریزی ، وقیل الگیلانی ، الکتابدار ، المشتهر فی شعره بصادقی .من کبار شخصیات وادباء عصر الشاه عباس الصفوی الکبیر ، وکان من عشائر الأفشاریة المعروفین .ولد فی تبریز سنة 940 هـ .
کان شاعراً ناثراً باللغتین الفارسیة والترکیة ، وکان آیة فی فن التصویر .
ولاه الشاه عباس الکبیر ادارة المکتبة الحکومیة ، فعُرف بالکتابدار . کان حیاً سنة 1035 هـ .
من آثاره منظومة فی فن التصویر والنقوش ، ومنظومة (قانون الصور) ، ورسالة (حظیات) ، وله مجموعة قصائد سماها (زبدة الکلام) ، وله مثنویة (فتحنامه عباس نامدار) ، ومثنویة (سعد وسعید) ، و(دیوان غزلیات) ، وله بالترکیة (مجمع الخواص) وغیرها .
من شعره :
در عشق توأى أز مى خود کامى است***در گوشه بنعیمى نشستم پیوست
أز بسکه گزیدم سرانگشت دریغ***کوتاه شد أز دامن اُمیدم دست
وله أیضاً :
خورد ندنا رسیده حریفان شراب تو***من خود بگو چگونه نباشم کباب تو
خواهى که أزدریچه دلها درون شوى***بگذار تابلند شود آفتاب تو
وله أیضاً :
ستون سرکند اعجاز حسنت دست موسى را***ببستر افکند بیمارى چشمت مسیحارا
المراجع :
الذریعة ج 9 قسم 2 ص581 و582 و20/27 و23/21 . ریحانة الأدب (فارسی) 3/405 ، دانشمندان آذر بایجان (فارسی) ص212 و213 ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص324 ، لغت نامه دهخدا (فارسی) 32/64 و65 ، تذکرة نصرآبادی (فارسی) ص39 ـ 41 ، فرهنگ شاعران زبان پارسى (فارسی) ص334 .
