مدرکی

هو عبدالباقی بن آقا بابا النهاوندی  ، الهندی  ، المعروف بباقی  ، والمشتهر فی شعره بمدرکی  .أدیب ایرانی من أهل نهاوند  ، وکان شاعراً  ، کاتباً  ، مؤرخاً  .رحل إلى الهند وخدم ملکها وحظی لدیه  .له (دیوان شعر)  ، وله کتاب (مآثر رحیمی)  .

توفی فی الهند ، وکان على قید الحیاة سنة 1033 هـ  ، وقیل سنة 1042 هـ .

من شعره  :

سر گر اینها ست حسن وعشق را با یکدگر***خلق پندارند یوسف بازلیخا دشمن است

وله أیضاً  :

بزلف خود بگو تا پاس ایمانم نگه دارد***که من در ساعتی صدره مسلمان میتوانم شد

وله ایضاً  :

ما وبلبل عرض چاک سینه میگردیم دوش***ناز پرورد گلستان زخم خارى هم نداشت

وله أیضاً  :

چشم یعقوب نمى یافت اگر بینائى***نقص در مذهب ما تابقیامت مى ماند

وله أیضاً  :

لبش بخنده وجشمش بغمزه میگوید***که خون هر که بریزند خونبها اینجاست

المراجع  :

الذریعة ج9 قسم1 ص124  ، تذکرة نصر آبادى (فارسی) ص124 وص125 ریحانة الأدب (فارسی) ج1 ص223 وص224  ، لغت نامه دهخدا (فارسی) ج10 ص510  ، فرهنگ سخنوارن (فارسی) ص78  .