هو السید عبد الباقی بن محمد رحیم بن سلیمان الموسوی ، الاصفهانی ، المشهور بالطبیب .من مشاهیر شعراء اصفهان فی القرن الثانی عشر الهجری ، وکان طبیباً حاذقاً .أصله من شیراز ، أنتقل جده سلیمان الى اصفهان وسکنها ، فعرف بالاصفهانی .
کان أجداده فی خدمة السلاطین الصفویین ، وکان المترجم له معاصراً للسلطان نادر شاه الأفشار ، وحظی لدیه ، وتولى بعض المناصب الحکومیة فی اصفهان ، وصار الطبیب الخاص لنادر شاه .
توفی سنة 1168 هـ ، وقیل سنة 1172 هـ .
له (دیوان شعر) ، ومن شعره :
أز ما نهفته بادگران یار بوده اى***ما غافل وتو همدم أغیار بوده اى
جائى که شب شدند حریفان تمام مست***باورکه میکند که تو هشیاربوده اى
وله أیضاً :
تا عشق مرا فاش نمیدانستى***با من ره پر خاش نمیدانستى
در عاشقى خویش مراشهره شهر***دانستى واى کاش نیمدانستى
وله أیضاً :
صیاد را نگرکه چه پیداد میکند***نه میکشد مرا ونه آزاد میکند
خوش نغمه بلبلان چمن را چه شد که زاغ***بر شاخ گل نشسته وفریاد میکند
من ساده لوح ودلبر عاشق فریب من***هردم بوعده اى دل من شاد میکند
المراجع :
الذریعة ج 9 قسم 2 ص644 و645 ، روز روشن (فارسی) ص499 ، مجمع الفصحا (فارسی) ج 2 قسم 2 ص719 ـ 721 ، فرهنگ شاعران زبان پارسى (فارسی) ص373 ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص355 .
