دایة

هو أبو بکر نجم الدین عبدالله بن محمد بن شاهدار  ، وقیل شاهادر الأسدی  ، الرازی  ، المعروف بدایة  .من مشاهیر الصوفیة فی ایران  ، وکان من مریدی نجم الدین کبرى  .ولد فی طهران  ، وتوفی ببغداد سنة 654 هـ  ، ودفن بها  ، وکان شاعرا  .

أیام خروج چنکیز خان خرج الى بلاد الروم (ترکیة)  ، وفی مدینة قونیة التقى بالملا الرومی وصدر الدین القونیوی  .

له من الکتب  : (کشف الحقائق)  ، و(مرصاد العباد)  ، و(بحر الحقائق)  ، و(دیوان شعر)  .

من شعره  :

زار بیش که نور بر ثر یا بستند***وین منطقه برمیان جوزا بستند

در عهد أزل بسان آتش برشمع***عشقت بهز اررشته برما بستند

وله أیضاً  :

عشق آمد وشد چوخونم أندررگ وپوست***تا کردمرا تهى وپر کرد زدوست

أجزاى وجودم همگى دوست گرفت***نامى است همى بر من وباقى همه اوست

وله أیضاً  :

شمع ار چه چو من داغ جدایى دارد***بر گریه وسوز آشنایى دارد

سرر شته شمع به سر رشته من***کان رشته سرى بروشنائى دارد

وله أیضاً  :

عشقت که دواى جان این دل ریش است***زاندازه هر هوس پرستى بیش است

چیزیست که در أزل مرا در سر بود***کاریست که تا أبد مرا درپیش است

المراجع  :

الذریعة ج 9 قسم 4 ص1174  ، و20/308 و21/280  ، ریحانة الأدب (فارسی) 6/138 و139  ، هفت اقلیم (فارسی) 3/10 و11  ، نفحات الانس (فارسی) ص437 و853 و854  ، تاریخ گزیده (فارسی) ص671  ، فرهنگ سخنوران ص595 و596  ، هدیة العارفین 1/461  ، معجم المؤلفین 6/122  ، شذرات الذهب 5/265  ، الأعلام 4/125  .