امام حسین علیه‏ السلام به حرّ فرمودند:
لَیْسَ شَأْنى شَأْنَ مَنْ یَخافُ الْمَوْتَ، ما اَهْوَنَ الْمَوْتُ عَلى سَبیلِ نَیْلِ الْعِزِّ وَ إِحْیاءِ الْحَقِّ... اَفَبِالْمَوْتِ تُخَوِّفُنى؟ هَیْهاتَ طاشَ سَهْمُکَ وَ خابَ ظَنُّکَ، لَسْتُ اَخافُ الْمَوْتَ، إِنَّ نَفْسى لَأَکْبَرُ مِنْ ذلِک وَ هِمَّتى لَأَعْلى مِنْ أَنْ أَحْمِلَ الضَّیْمَ خَوْفاً مِنَ الْمَوْتِ وَ هَلْ تَقْدِرُون عَلى اَکْثَرَ مِنْ قَتْلى؟؛

امام حسین علیه‏ السلام جرعه جرعه نوشیدن شیر را دوست نداشتند و یکباره مى‏نوشیدند و مى‏فرمودند:
إِنَّما یَتَجَّرَعُ أَهْلُ النّارِ؛

ابن شهر آشوب گوید: به امام حسین علیه‏ السلام گفته شد چقدر از خدایت مى ‏ترسىد! حضرت فرمودند:
لایَأْمَنُ یَوْمَ‏الْقِیامَةِ اِلاّ مَنْ خافَ‏اللّه‏َ فى الدُّنْیا.

امام حسین علیه السلام روزى به دستشویى مى‏رفت که لقمه ‏اى نان در بیرون دیدند. به غلام شان سپردند و فرمودند تا بعد از آمدن به ایشان بدهد. حضرت بعدا از او خواست و غلام گفت خوردم، حضرت فرمودند: تو آزادى، زیرا جدّم فرمود:
وَ لَمْ اَکُنْ استَعْبِدُ رَجُلاً اَعْتَقَهُ اللّهُ مِنَ النّارِ.

جعید همدانى مى‌‏گوید: به امام حسین علیه‏ السلام گفتم: فدایت شوم، شما با چه چیزى حکم مى‏‌کنید، فرمودند:
یاجُعَیْدُ نَحْکُمُ بِحُکْمِ آلِ‏ داوُدَ فَإذا عَیَینا عَنْ شَىْ‏ءٍ تَلَقّانا بِهِ رُوحُ الْقُدُسِ.

راشد بن ابى روح انصارى گوید:
کانَ الْحُسَیْنُ علیه‏ السلام یَجیى‏ءُ إلى رَسُولِ‏اللّه‏ِ صلّى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله وَهُوَ ساجِدٌ، فَیَتَخَطَّى الصُّفُوفَ حَتّى یَأْتِىَ النَّبِىَّ صلّى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله فَیَرْکَبُ ظَهْرَهُ، فَیَقُومُ رَسُولُ اللّهِ صلّى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله وَقَدْ وَضَعَ یَدَهُ عَلى ظَهْرِ الْحُسَیْنِ علیه‏ السلام وَ یَدَهُ الاُْخْرى عَلى رُکْبَتِهِ حَتّى یَفْرَغَ مِنْ صَلاتِهِ.

از دعاهاى امام حسین علیه‏ السلام این بود که:
اَللّهُمَّ ارْزُقْنىِ الرَّغْـبَةَ فِى‏الاْخِرَةِ، حَتّى أَعْرِفَ صِدْقَ ذلِکَ فى قَلْبى بِالزَّهادَةِ مِنّى فى دُنْیاىَ، اَللّهُمَّ ارْزُقْنى بَصَرا فى أمْرِ الاْخِرَةِ حَتّى أَطْلُبَ الْحَسَناتِ شَوْقا، وَاَفِرَّ مِنَ السَّیِّئاتِ خَوْفا یارَبِّ.

شیخ صدوق گوید: امام حسین علیه‏ السلام هنگام طلب باران این دعا را مى‏خواند:
أَللّهُمَّ اسْقِنا سَقْیا واسِعَةً وادِعَةً، عامَّةً، نافِعَةً، غَیْرَ ضارَّةٍ، تَعُمُّ بِها حاضِرَنا وَبادینا، وَتَزیدُ بِها فی رِزْقِنا وَشُکْرِنا…

امام حسین علیه‏ السلام حجرالاسود کعبه را مى‏گرفت و با خدا این گونه نیایش مى‏کرد:
إِلهى أَنْعَمْتَنى فَلَمْ تَجِدْنى شاکِرا، وَأَبْلَیْتَنى فَلَمْ تَجِدْنى صابِرا، فَلا أَنْتَ سَلَبْتَ النِّعْمَةَ بِتَرْکِ الشُّکْرِ، وَلاأَدَمْتَ الشِّدَّةَ بِتَرْکِ الصَّبْرِ. إِلهى ما یَکُونُ مِنَ الْکَریمِ إِلَّا الْکَرمُ.

امام حسین علیه‏ السلام در قنوت نماز وتر چنین مى‏گفت:
أَللّهُمَّ إِنَّکَ تَرى وَلاتُرى وَأَنْتَ بِالْمَنْظَرِ الْأَعْلى وَإِنَّ إلَیْکَ الرُّجْعى وَإنَّ لَکَ الاْخِرَةُ وَالْأُولى، أَلّلهُمَّ إنّا نَعُوذُ بِکَ مِنْ أنْ نَذِلَّ وَنَخْزى.