انس گوید: نزد امام حسین علیه‏ السلام بودم که کنیزى با دسته گلى وارد شده و سلام کرد، حضرت فرمودند: تو در راه خدا آزادى، عرض کردم: او دسته گلى بى‏‌مقدار هدیه آورد و تو او را آزاد مى‏‌کنىد؟ حضرت فرمودند:
کَذا أَدَّبَنَا اللّهُ، قالَ‏اللّهُ تَعالى: «وَإذا حُیّیتُمْ بَتَحِیـَّة ٍ فَحَیُّوا بِاَحْسَنَ مِنْها اَوْ رُدُّوهاوَکانَ أَحْسَنُ مِنْها عِتْقـَها» [نساء 86]

نقل شده که امام حسین علیه‏ السلام شِکَر صدقه مى‏داد، از علت آن پرسیدند، فرمودند:
إنّی أُحِبُّهُ وَقَدْ قالَ اللّهُ تَعالى: «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتّى تُنْفِقُوا مِمّا تُحِبُّونَ» [آل عمران 92]

امام حسین علیه‏ السلام درباره هدف قیام خود فرمودند:
أُریدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَأَنْهى عَنِ الْمُنْکَرِ وَأَسیرَ بِسیرَةِ جَدّى صلّى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله وَأَبى عَلىِ‏بن‏أَبى طالِبٍ علیه‏ السلام .

ابن عباس گوید:
کانَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلىٍّ علیهماالسلام یَمْشى اِلَى‏الْحَجِّ وَدابَّتُهُ تُقادُ وَراءَهُ .

سید بن طاووس گوید: دعاى امام حسین علیه‏ السلام در صبح و عصر چنین بود:
بِسْمِ‏اللّه‏ ِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ، بِسْمِ‏اللّه‏ ِ وَبِاللّه‏ ِ وَ مِنَ‏اللّه‏ ِ وَ اِلَى اللّه‏ ِ وَ فى سَبیلِ اللّه‏ ِ وَ عَلى مِلَّةِ رَسُولِ‏اللّه‏ ِ وَ تَوَکَّلْتُ عَلَى اللّه‏ ِ وَ لاحَوْلَ وَ لاقُوَّةَ اِلاّ بِاللّه‏ ِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ. اَللّهُمَّ اِنّى اَسْلَمْتُ نَفْسى اِلَیْکَ وَ وَجَّهْتُ وَجْهى اِلَیْکَ وَ فَوَّضْتُ اَمْرى اِلَیْکَ. اِیّاکَ اَسْأَلُ الْعافِیَةَ مِنْ کُلِّ سُوءٍ فىِ‏الدُّنْیا وَ الآخِرَةِ.

کفعمى گوید: دعاى امام حسین علیه‏ السلام بعد از نمازهاى واجب این گونه بود:
اَللّهُمَّ اِنّى اَسأَلُکَ بِکَلِماتِکَ وَ مَعاقِدَ عَرشِکَ وَ سُکّانِ سَماواتِکَ وَ اَرضِکَ وَ اَنبیائِکَ وَ رُسُلِکَ أَنْ تَستَجیبَ لى، فَقَدْ رَهَقَنى مِنْ أَمرى عُسراً فَأَسألُکَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَ اَنْ تَجْعَلَ لى مِن عُسرى یُسراً.

ابن اثیر گوید:
کانَ الْحُسَینُ علیه‏ السلام فاضِلاً، کَثیرَ الصَّوْمِ، وَ الصَّلاةِ، وَ الْحَجِّ، وَ الْصَّدَقَةِ، وَ اَفْعالِ الْخَیْرِ جَمیعُها.

امام حسین علیه‏ السلام فرمودند:
لاََْ اُقْتَلَ وَاللّهِ بِمَکانِ کَذا أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ أُسْتُحِلَّ بِمَکَّةَ.

امام حسین علیه السلام فرمودند:
لَهُ غیبَهٌ یرتَدُ فیها قومٌ و... أمَا إنَّ الصَّابِرَ فی غیبِته عَلَی الأذی و التَّکذیبِ بِمنزلَهِ المُجاهِدِ بِالسَّیفِ بینَ یَدَی رسول الله صلّی الله علیه و آله ؛

به امام حسین علیه ‏السلام گفته شد: اى فرزند رسول خدا چگونه صبح کردید؟ حضرت فرمودند:
اَصْبَـحْتُ وَلِىَ رَبٌّ فَوْقى، وَ النّـارُ اَمـامى، وَالْمَـوْتُ یَطْلُبُنى، وَالْحِسابُ مُحـْدِقٌ بى وَ اَنَامُرْتَهِنٌ بِعَـمَلى، لا اَجِدُ ما اُحِبُّ، وَ لا اَدْفَعُ مـا أَکْرَهُ، وَ الاُْمُورُ بِیَدِ غَیْرى، فَاِنْ شاءَ عَذَّبَنى، وَ اِنْ شـاءَ عَفـا، فَـأىُّ فَقیـرٍ اَفْقـَرُ مِنّى؛