إسماعیل خان

هو إسماعیل خان البروجردی  ، المتلقّب فی شعره بسرباز  .من أدباء وشعراء إیران فی اواخر القرن الثالث عشر الهجری  .له دیوان شعر فی مراثی ومصائب أهل البیت (علیه السلام) سمَّاه (أسرار الشهادة)  ، وله (دیوان شعر) کله غزلیات  .

من شعره :

اى کلک غافلى که چه تقریر کرده اى***از کین بلوح چرخ چه تحریر کرده اى

تیغ جفا بتارک حیدر نشانده اى***شق القمر زکینه به شمشیر کرده اى

در کوزه حسن زتو الماس ریزه ها***در کام قامتش شکر وشیر کرده اى

از صدر زین حسین على را فکنده اى***خورشید را چو سایه زمین گیر کرده اى

از گوشه کمان سیاه مخالفان***مرغان سدره را بهدف تیر کرده اى

ازدست ظلم عابد بیمار را زغم***در کربلا بحلقه زنجیر کرده اى

المراجع :

الذریعة 2/46 وج9 قسم 2 ص438  ، ریحانة الأدب (فارسی) 3/10  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) 264  .