هو السید رکن الدین حسین بن عالم بن محمد بن حسین الحسینی ، الغوری ، الهروی ، المعروف بحسینی سادات وأمیر سادات ، والمشتهر فی شعره بأمیر حسینی .من کبار عرفاء وأُدباء خراسان ، وکان متصوفاً ، شاعراً مؤرّخاً عارفاً بالرجال ، مؤلفا .
ولد فی احدى قرى هراة المسماة کریوه سنة 671 هـ ، وسکن ونشأ بهراة .
تتلمذ على شهاب الدین السهروردی .
توفی ، وقیل قُتل بهراة سنة 719 هـ ، وقیل سنة 717 هـ ، وقیل سنة
723 هـ ، وقیل سنة 738 هـ ، وقیل سنة 720 هـ ، وقیل سنة 718 هـ .
من آثاره : (مرآة البدیع) فی أحوال النقشبندیة ، و(عنقاى مغرب) ، و(دیوان شعر) ، وله مجموعة من المثنویات منها : (طرب المجالس) ، و(زاد المسافرین) ، و(سى نامه) ، و(کنز الرموز) ، و(قلندر نامه) ، و(روح الأرواح) ، و(الصراط المستقیم) ، ورسالة (نزهة الأرواح) وغیرها .
من شعره :
به توفیقش چو روشن دیدم آواز***سخن را هم به نامش کردم آغاز
بگو اى مرغ زیرک حمد مولى***که هست او را سپاس ومنت اولى
وله أیضاً :
آنجا که حریم بى نیازى است***اندیشه ما خیال بازى است
حرفى که رود زراه تقلید***خرسندى طبع دان نه توحید
قومى که زجمله پیش دیدند***در آینه عکس خویش دیدند
همواره بگرد خود تنى تو***آنگه دم معرفت زنى تو
در آینه دیده اى هوا را***گوئى که شناختم خدا را
او را چو همیشه او تمام است***گستاخ مرو که کار خام است
زنهار بحجت وقیاسى***غره نشوى بحق شناسى
المراجع :
الذریعة ج 9 قسم 1 ص100 و12/9 و292 و15/160 و352 و17/169 و18/156 و24/111 ، هدیة العارفین 1/314 ، ریحانة الأدب (فارسی) 2/46 ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص166 ، ریاض العارفین (فارسی) ص94 ـ 98 ، لغت نامه دهخدا (فارسی) ج8 ص235 .
