کمال الدین حسین

هو السید کمال الدین حسین بن معین الدین الحسینی  ، الیزدی  ، المیبدی  ، المشتهر فی شعره بمنطقی  .من مشاهیر علماء یزد  ، وکان حکیماً  ، صوفیاً  ، نحویاً  ، فاضلاً  ، قاضیاً  ، أدیباً  ، شاعراً  ، مؤلفاً  .ولد بمدینة میبد من توابع یزد  ، وتتلمذ على جلال الدین الدوانی  .

توفی سنة 904 هـ  ، وقیل سنة 911 هـ  ، وقیل سنة 910 هـ  .

له مجموعة من الکتب منها  : (الهدایة)  ، و(شرح آداب البحث)  ، و(شرح الشمسیة)  وحاشیة على تحریر اقلیدس، و(شرح هدایة الحکمة)  ،  و(مختصر مقاصد الحکمة)  ، وشرح الکافیة وسماه (مرضی الرضی)  ، و(دیوان شعر)  ، و(جام گیتی)  ، و(شرح دیوان أمیر المؤمنین (علیه السلام)) بالفارسیة  ، و(منشئآت) وغیرها  .

ومن شعره  :

بسکه تابد مهر حیدر هردم از سیماى من***آسمان را سرفرازى باشد از بالاى من

چون سخن گویم زمعراجش که آن دوش نبى است***پاى در دامن کشد فکر فلک پیماى من

الى أن یقول  :

اى صبا در گردنت خاکم ببر سوى نجف***بعد مردن چون فرو ریزد زهم اعضاى من

وله أیضاً  :

من خود چه کسم که در شمارى باشم***یا در صف اهل دل سوارى باشم

مقصود همین است که در شان على***گویم سخنى چند وبکارى باشم

وله أیضاً  :

اگر سلطان بنزد من فرستد***که بفرست از براى من اساسى

سر قاضى میبد را فرستم***که باشد طبل بازى با قطاسى

المراجع  :

أعیان الشیعة 6/174  ، الذریعة 5/25 و6/33 و136 وج 9 قسم 3 ص53 و1110 و13/200 و266 و327 و23/39  ، روضات الجنات 3/235 ـ 246  ، هدیة العارفین 1/316  ، معجم المؤلفین 4/63 وفیه وفاته سنة 870 هـ  ، هفت اقلیم (فارسی) 1/151 و152  ، ریحانة الأدب (فارسی) 6/48 ـ 50  ، روز روشن (فارسی) ص213  ، لغت نامه دهخذا (فارسی) 19/667 و46/1288  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص568  ، فرهنگ معین (فارسی) 6/2066  ، مشاهیر جهان (فارسی) ص217  ، طبقات أعلام الشیعة ج 4 (القرن العاشر) ص74 و75  ، هدیة الأحباب (فارسی) ص 250  ، الکنى والألقاب 3/179  .