سایر مقالات سیاسی
چطور شد سازمان مجاهدین خلق، منافقین نام گرفت؟
سازمان مجاهدین خلق که با آرمان های اسلامی شکل گرفت، پس از تغییر ایدئولوژی به مارکسیسم در دهه ۱۳۵۰ و رویارویی مسلحانه و تروریستی با جمهوری اسلامی، توسط امام خمینی(ره) با عنوان قرآنی «منافقین» نامگذاری شد؛...
نظریههای تعلیم و تربیت
نقد دیدگاه مارکسیسم در تعلیم و تربیت
به نظر می رسد هیچ یک از تحلیلهایی که از نظریه انتقادی مارکسیستی ناشی شده، در میان مردم معمولی حرکتی ایجاد نکرده تا به اصلاحات اجتماعی و اقتصادی که مورد حمایت منتقدین است، جامه عمل بپوشاند.
نظریههای تعلیم و تربیت
نقاط قوت فلسفه مارکسیسم در تعلیم و تربیت
ضعف عمده مارکسیسم این است که به ندرت اندیشههای نظری مربوط به الگوی عملی که در کشورهای تحت سلطه خود ارائه کرده را متبلور ساخته است.
نظریههای تعلیم و تربیت
مارکسیسم به عنوان فلسفه تعلیم و تربیت
اهداف تعلیم و تربیت مارکسیستی را باید در برداشت مارکسیسم از تاریخ و در تحلیل انتقادی که از شرایط موجود دارد، جستجو کرد.
نظریههای تعلیم و تربیت
دیدگاه انجمنهای کمونیستی در باره تربیت و تعلیم
دیدگاه انجمن کمونیستی این بود که برای آن که برنامه تربیتی حداکثر کار آمدی را داشته باشد، ضرورت باید مردم را از ایدئولوژیهای رقیب در امان نگه دارند.
نظریههای تعلیم و تربیت
تحلیل مسائل تربیتی در جامعه سرمایهداری
نمی توان انکار کرد که مارکسیسم تأثیر فراوانی بر دنیا و تعلیم و تربیت داشته است، اما این تأثیر، مثل خود این فلسفه، در معرض تفسیرهای گوناگون قرار دارد.
نظریههای تعلیم و تربیت
اهداف تعلیم و تربیت مارکسیستی در جامعه سوسیالیست
فلسفه مارکسیست غربی رویکرد نسبتا متفاوتی دارد و نمونه ای از تأثیر آن در نظریه تربیتی را می توان در کتاب ساموئل بولز و هربرت گین تیس به نام تعلیم و تربیت در آمریکای طرفدار سرمایه داری مشاهده کرد.
جامعهشناسی مارکسیستی
ماهیت نوشتههای مارکس
در دورانهای حساس تاریخی نیروهای مادی تولید با نیروهای اجتماعی، سیاسی و ذهنی در تضاد قرار میگیرد، چرا که نیروهای مادی از قالبهای نهادی فراتر میرود.
جامعهشناسی مارکسیستی
مارکسیسم و تعلیم و تربیت
یکی از مشخصههای مارکسیسم، اهمیت افکار ماده گرایانه است. در واقع، بنای مارکسیسم بر دو سنت مادهگرا استوار است؛ یکی ماده گرایی انگلیسی و دیگری ماده گرایی فرانسوی.
جامعهشناسی مارکسیستی
مارکسیسم غربی و نظریه انتقادی
مارکس نسبت به نقش آینده فلسفه تردید داشت. او فکر می کرد که فلسفه از بقایای فرهنگ بورژوایی است، اما به انتقاد فلسفی از جامعه موجود ادامه می داد، زیرا ادعا می کرد که انتقادهایش «علمی» است.